hello world

hello 2012!

2012-01-15T15:16:00.000-08:00

started the year on the right note. grew a lot wiser in 2011, the 1st year na hindi ako nakatira sa puder ng mga magulang ko. happy with the outcome. yun nga lang ang mga priority ko ngayon mga priority na pang matanda. health, investments, and career, never ko silang tinutukan ng ganitong pansin before pero ngayon wala na kong inisip kung hindi yang mga iyan. iba na talaga kapag tumatanda. heck, pati nga pananamit ko unti unti na ring nag-mature. happy 2012!

something for me this christmas

2011-12-18T09:46:00.000-08:00

after more than a decade of not wearing one i decided to buy myself a new watch. yung simple lang, a sports watch. kelangan ko siya pero more of a symbolic gift para sa sarili siya sa kin kesa sa need. ewan ko pero dahil siguro happy-go-lucky, naging isa akong taong walang oras. kaya ngayon nag-decide akong bumili ng isang bagay na magpapaalala sa kin na maikli lang ang buhay. it's always time to live wisely.

one fine morning

2011-12-13T10:32:00.000-08:00

friday, two weeks ago. nag-decide na lang kami bigla na lumayo muna sa sibilisasyon. walang plano plano, in-impake ko lang sa maliit na gym bag ang aking rash guard at board shorts, tatlong tshirt, dalawang shorts, mga underwear at kailangang toiletries.

destination baler. a place of happy memories.

sabado ng hating gabi, lumayag galing ng maynila. pagkatapos ng 6 hours na biyahe sa joy bus (pinaka-magandang nasakyan ko dito sa pinas), dumating kami sa paroroonan. medyo masama pa nga panahon, buong araw ng umulan. walang magawa, wala rin namang kelangan gawin. steady at relax lang. food trip maghapon.

madaling araw ng lunes napagpasyahan kong maglakad lakad sa dalampasigan. alone time. my moment. hindi ko alam kung bakit pero yung umagang yon tatatak na sa kin habang buhay. ang ganda ng mundo nung mga oras na iyon. yung pag silip ng araw sa mga ulap, yung tunog ng mga alon, yung solo kong paglalakad habang nakikinig sa "so long, so long". mga bagay na walang koneksyon sa isa't isa pero dadalhin ko sa mahabang panahon dahil nakaramdam lang ako ng kapayapaan sa mga oras na iyon. ganon naman yata talaga ang buhay. minsan, hindi mo kelangan ng explanation sa mga bagay na nagbibigay kasiyahan sa iyo. mas mainam kung ie-enjoy mo na lang ang bawat saglit kahit na walang logic.

nung umagang iyon paulit ulit lang nagfa-flash sa utak ko yung mga quotes na nabasa ko dati sa isang fan video ng so long, so long. galing sa libro ni d. miller.

"And so my prayer is that your story will have involved some leaving and some coming home, some summer and some winter, some roses blooming out like children in a play. My hope is your story will be about changing, about getting something beautiful born inside of you about learning to love a woman or a man, about learning to love a child, about moving yourself around water, around mountains, around friends, about learning to love others more than we love ourselves, about learning oneness as a way of understanding God.

No, life cannot be understood flat on a page. It has to be lived; a person has to get out of his head, has to fall in love, has to memorize poems, has to jump off bridges into rivers, has to stand in an empty desert and whisper sonnets under his breath...

We get one story, you and I, and one story alone. God has established the elements, the setting and the climax and the resolution. It would be a crime not to venture out, wouldn't it?"

now and then

2011-11-22T10:57:00.000-08:00

nabanggit ko last post na nagi-gym na pala ako diba. 2-3 times a week ako kung pumunta sa m3tr0club para masunod ang program na binigay sa kin ng isang kaibigan.

huling beses ko na bisitahin ng regular ang lugar kung saan ako naggi-gym ay nung summer season pa 20 years ago. swimming lessons naman ako nun, in-enroll ako ni erpats. incoming grade 4 student ako at nagbabakasyon sa maynila.

more than a month ata na araw araw akong matiyagang inihahatid ni ermats mula shaw boulevard papuntang estrella street para mag aral lumangoy. naaalala ko na uso pa nun yung metrobus na madalas naming sakyan at wala pang nakaharang na mrt sa gitna ng edsa.

kumpara sa ibang mga bata mas mataas ang level ng kaduwagan ko sa sa mga bagay bagay. kasama na dun yung malalim na swimming pool. siguro naka ilang beses din na kinailangan akong itulak ng instructor para lumangoy sa 9ft na swimming pool. consolation, natuto ako lumutang sa tubig pero di pa rin ako naging magaling lumangoy.

madalas naikukwento sa kin ni erpats na meron daw isang beses na kinailangan naming makumpletong languyin yung isang buong length ng swimming pool. pasikreto niya raw akong pinapanood sa malayo habang pilit kong nilalangoy yung kahabaan nung pool. akala niya hindi daw ako aabot.

hanggang sa araw na ito hindi ko pa rin ma-gets kung ba't niya kelangang magtago sa malayo para lang panoorin yung success ko. :)

***

matagal nang down yung server na naglalaman ng mga picture files ko para sa blog na ito pero di ko pa rin inaayos. kita naman na wala na yung profile pic kong nakaupo katabi ang "bawal umupo dito" na karatula at yung header kong nakalagay "weblog ni ace". siguro kapag may oras na akong mag corel draw saka na ko gagawa ulit ng bagong banner.

long time no write

2011-11-14T11:52:00.000-08:00

mas madalang na ako mangarap ngayon at mas iniisip ko na ang mga bagay na kaya kong magawa sa present state ng aking pamumuhay. kung dati lagi ko pa nasasabi ang mga bagay katulad ng "dapat by the age of ganito isa na akong ganito".

dalawang bagay. either sumusuko na ko sa pangagarap ko or tanggap ko nang hanggang dito na lang talaga ako at mas magiging mainam kung ang mga bagay na meron ako ang bigyan kong halaga. ume-edad nanaman ba ako? baka nga naman, at mula sa pagiging idealistic ay nagta-transform na ako at nagiging realistic.

ayaw ko pang bumitiw. may mga maliliit na tsamba na nagawa kong gawin at maging ang mga gusto ko. kaya kong panghawakan at ituloy iyon. pero magiging makabuluhan pa ba kung ganon?

***

isip bata. iyan ang madalas na sinasabi tungkol sa kin. kahit pa naiinis ako hindi ko na lang pinapatulan. madalas kong sabihin na boses bata lang ako pero marunong ako magisip, "weh" ang madalas na sagot. ok, sige. matuwa kayo sa iniisip niyo. hindi ko naman kailangan magpaliwanag.

ano ba ang hindi isip bata? kelangan bang parang mala-conficius ang bitaw ng mga salita para kunwari matured? kelangan bang ang mga argumento ay nababalot ng hegelian discourse? na meron pang mga thesis at anti-thesis sa pagpapaliwanag ng mga bagay bagay? isang malaking bull.

hindi porke't kasiyahan at joke time ang parati kong batid ay kasing carefree na ko ng isang puslit. marami akong nagawang mabibigat na desisyon sa buhay ko at naging responsable ako sa kung ano ang kinahinatnan nito. hindi ko tinakasan ang mga mali. at higit sa lahat, sa maraming beses naging responsable ako at hindi ko na kinailangan pasukin ang isang maling bagay para matutunan na mapapahamak ako sa ginawa ko.

hindi ko na maalala ang huling beses na lumapit ako sa mga magulang ko dahil sa kapahamakang nagawa sa sarili. nagkukwento ako sa kanila pero hanggang dun lang iyon. at bagamat may mga desisyon akong medyo di sila sumangayon nung una, sa palagay ko, ngayon ay naiintindihan na nila kung bakit ko tinahak ang mga landas na pinili ko.

hindi ko na kailangan magpaliwanag. basta para sa akin, malasa na yung responsable ako sa sarili ko at may paki ako sa mga nakapaligid sa kin. hindi ko na kailangan magsayang ng effort para lang gumawa ng mga childish remarks kung saan wala naman itong maidudulot na maganda.

***

on the lighter side, marami akong oras para sa sarili ngayon kaya naisipan kong tulungan ang sarili ko.

kunwaring healthy living.

lima hanggang anim na beses sa isang linggo na akong tumatakbo ng layong limang kilometro sa boni high street. dalawang beses sa isang linggo kung ako ay maglaro ng basketball. at dalawa hanggang tatlong beses sa isang linggo ako pumupunta sa metroclub para mag weights training. sa kasalukuyan nasa pang pitong linggo na ko ng running/jogging at ika apat na linggo ng weights training.

tunay yung sabi ng ate ko na 21 days to learn/unlearn something. ibig sabihin nito gawin/iwasan mo sa loob ng 21 na araw ang isang bagay at maipapasok/matatanggal ito sa iyong sistema. effective.

tinuruan din ako ng kuya ko ng isang uri ng diet. high protein, low carbs. mabisang pambawas ng taba sa katawan. na-prove ko na rin. nung ilang buwan lang ay umakyat ang timbang ko sa 180 pounds. ngayon nasa 170 ako. ang pinaka mababang record ko ay nung isang linggo, 166. siguro maintain na lang.

may napapala naman ako. unang una, natuturuan ko ang sarili ko ng istriktong disiplina. pangalawa, nababawasan na yung idle kong oras na dati ay inuubos ko lang sa internet na walang nangyayari. nakakatawa at dumating ang panahon nun na sa sobrang boring ay nababagalan na ko sa paghihintay ng baong updates sa fb wall at twitter feeds ko. how lame. pangatlo benefit ay mas masiglang katawan. oo, nangangarap na ko ngayon magkaron ng katawang pangromansa, hehe.

U.M.E.

2011-08-28T12:22:00.000-07:00

may nangyari pala sa kin na feeling ko 40/60 lang ang ratio ng mainiwala pag kinwento ko sa mga tropa kong kilala ang kasangkot.

hindi big deal pero mababaw lang naman ang ligaya ko kaya feeling ko big deal to para sa kin.

kras ko kase si host nung event. kras-kras-an lang na parang artista-fan type ng kras (kahit na hindi naman siya artista). nakaka-chat ko konti at nagko-comment-an kami dati sa multiply pero yun lang. one time nagka-usap kami sa event, buti mabait. nahulaan niya pa nga pangalan ko bago ko pa sabihin. tuwa naman ako, kulang na lang magta-tatalon ako sa saya.

so ayun. feeling ko parang nasa isang music video ako kahapon. habang namomroblema ang typ3c@st sa technical difficulties nag-relax-relax muna ako ng konti. napa-tingin ako sa kaliwa. lo and behold, si crush host. nakatingin siya sa kin at nakangiti. so wala na ko naisip na gawin kung hindi mag wave ng "hi", yung signature wave kong parang batang excited. nag-wave back siya pabalik. tapos lumapit (slow mo???). tapos sabi "hi ace" sabay nag beso. hahaha. sabay alis. naiwan akong tuliro at off guard hahaha.

speaking of tuliro, siya yung girl na nasa music video na 'to...

masasabi ko lang talaga WOOOHOOO!! hahaha, oo ganon ako ka-babaw.
ayyy mas matangkad pala siya sa kin pag naka-heels :)

boom number 5, me, ccc and more

2011-08-23T16:59:00.000-07:00

so this coming saturday magiging gatekeeper ako sa isa sa mga annual events na pinupuntahan ko for the past half decade. it's a crappy job pero excited ako. parang bumabalik ako sa pagka-elementary. diba dati kung piliin ka ng teacher mag erase ng blackboard masaya ka pa. parang ganong effect.

bumabalik nanaman sa utak ko yung joke ko sa sarili 5 or 6 years ago. na balang araw pwede kaya na magta-trabaho ako para sa local music/rock scene at kapag wala sa eksena concentrate muna ako sa libangan ko na day job. hehe.

***

eversince bumukod ako ng weekday tirahan naging drastic ang pagbabago ng tingin ko sa buhay. hindi na ko kuntento sa buhay ako sa kinikita ko ngayon. nagwo-worry na ko na baka hanggang dito na lang ako at hindi na umasenso. praning. pero pwede naman kase magkatotoo. kung ako tatanungin hindi pa ko kuntento sa ganito.

akala ko ok yung parang hindi tumatanda. pero nung tiningnan ko na most of the people around me are early-20-year-old-ers na nage-enjoy pa sa buhay napaisip ako na teka, hindi na ko pwede ma-stuck sa ganong state of mind na tulad ng sa kanila.

one good thing natuto ako mag-budget kahit papaano. kelangan eh. kung dati kusang nakakaltas sa buwanang sahod ang ipon ko, sa pinagta-trabahuhan ko ngayon iba. natuto na rin ako magtipid. kasabay nun natuto ako kumain ng gulay, mura kase. haha. one time nalaman ng kakilala kong katuga (kain-tulog-gala) na minsan ang inuulam ko ay okra o kaya baguio beans, na paborito ko naman, kapag nagtitipid. hindi niya daw kaya yung ganon at hindi siya papayag. mukhang kawawa na pala ako sa pinaggagagawa ko.

***

pang 3rd year na ng camera club. yay. mixed emotions. minsan naiinis ako pag binabale wala na ko sa club na to, pero mas nananaig yung saya ko dahil habang tumatagal lalong lumalaki at tumatatag. sa ngayon siguro ito ang pinakamalaking trophy na meron ako at gusto ko ipagmalaki.

malungkot lang na ilan sa mga original at mga nakatulong talaga na mga miyembro ay umalis. meron silang mga personal na rason na hindi na parallel sa itinatakbo ng club. nire-respeto ko mga desisyon nila kaya so be it.

isa pa, gaya ng lagi kong sinasabi, siguro yung pag alis alis ng mga miyembro dahil sa mga away at hindi pagkakaunawaan ay proseso para malinis ang club.

may tama

2011-08-12T00:41:00.000-07:00

nabubuwisit na rin ako sa mga kakilala kong masyado matatalino eh. nagmimistulang mga higher beings. nagmimistulang alam ang lahat.

sa korte lang applicable yung kung sino mas magaling magpaliwanag siya ang mas tama.

minsan hindi na importante kung sino ang tama at kung sino ang mas tama. kung ma-convince mo ang mga tao na tama ang point mo pero kapalit nito ang dami mong sinagasaan at ginawang gulo, ano ang silbi nun? mas matimbang ang mga taong makakagawa ng mga bagay para ayusin ang lamat kesa sa lalong palakihin ito.

kung sa tingin mo ang gagawin mo ay tama pero ang magiging resulta naman ay mas maraming mali gagawin mo pa ba? bubutasan mo ba ang bangkang sinasakyan para patunayang lumulubog ang bangkang may butas?

sa isang inuman session, sino mas pipiliin mong kasama? yung mga walang ginawa kung di sabihin "pakinggan mo point ko kase feeling ko mas tama to" o yung mga willing makinig sa mga kwento mo at willing din mag kwento pagkatapos mo? ako, dun ako sa nagsu-submit at willing din ako mag-submit sa gusto nila para sa samahang walang gulo.

a tale about freedom

2011-08-11T00:43:00.000-07:00

bago lumipad ang flight P1nA-5:

airline officer: i'm sorry sir, pero bawal po ipasok ang kahit anong liquid sa loob ng eroplano.

passenger m1-D30: bakit bawal? gusto niyo sabihin mauuhaw ako? 10 hours ang biyahe, bakit niyo ko uuhawin?

airline officer: for safety purposes lang po. meron naman po tayong drinks na pwedeng i-provide sa loob ng eroplano.

passenger m1-D30: pero eto lang ang brand na iniinom ko! karapatan kong piliin kung ano ang gusto ko inumin!

airline officer: sorry sir pero bawal talaga.

passenger m1-D30: bakit bawal? makakapatay ba 'tong tubig pag pinasok ko sa eroplano?

airline officer: hindi po sir pero for safety reasons pinagbabawal ang kahit anong liquid. hindi lang po sa inyo pero sa lahat ng pasahero naman po.

passenger m1-D30: walang demokrasya sa airline niyo! hindi niyo pwedeng idikta sa kin kung ano ang pwede ko inumin at ano ang hindi.

airline officer: intindihin niyo na po sir, may rules tayo para sa ikabubuti ng mas nakakarami. kung gusto niyo po sa pribadong eroplano na lang kayo sumakay para pwede niyo gawin kung ano gusto niyo.

passenger m1-D30: tubig lang yan, tikman mo. tanga lang ang makakapagsabi na kamatayan ang idudulot niyang isang boteng tubig na dala ko.

passegner m2-L34: teka! kung pagbibigyan niyo siya dapat pag bigyan niyo rin ako! mas gusto ko ang juice na timpla ko kesa sa ipino-provide niyong drinks.

passenger m2-A11: hindi tayo makakabiyahe at pupunta sa pupuntahan natin kung magaaway lang kayo dito. ang bawal bawal. mahirap bang intindihin yun?

airline officer: sa ngayon pagbabawalan ko kayo. kung may appeal po kayo pwede natin i-file at daanin sa proseso yan.

passenger m1-D30: asahan mo magfa-file talaga ako! kalayaan ko ang iniipit niyo eh.

***

passenger m1-D30's appeal was filed and heard. airline rules and regulations were amended.

a month after flight P1na-5 the airline once again allowed passengers to carry drinks of their own preference.

half a year after the revision of airline rules and regulations more than 30 commercial airplanes crashed due to liquid bombs by terrorist attacks. hundreds of victims died.

passenger m1-D30 chooses not to comment on these unfortunate incidents.

passenger m1-D30 is living a good and successful life. his mineral water business is one of the biggest in the country and through it he was able to create numerous foundations and charitable institutions.

two incidents

2011-07-12T02:35:00.000-07:00

one, a very close friend tried to take his life. matters of the heart. masyadong emo pakinggan at di ko inaasahan mangyari pero nangyari. haven't heard from him since the incident. nabalitaan ko lang at hindi pa ko sure kung ganon nga yun details.

two, an acquaintance is fighting for his life. he's diagnosed with a rare case of fatal insomnia. actually siya pa lang ang unang recorded case sa pinas. so young. gusto pang mabuhay pero hinihintay niya na lang ang huling araw.

ang lungkot.

hello world again

2011-07-07T01:27:00.000-07:00

after a long hiatus nakapag "fun" shoot ulit ako. for a period of time nawalan talaga ako ng gana kumuha ng mga portraits. nakakahiya nga kase nung time na kinuhanan ko yung dalawa kong kaklase nung elementary wala talaga akong drive kumuha nun. sorry talaga, dumayo pa sila ng cavite galing baguio para lang sa prenup at hindi ako nakapag-deliver ng ayos. anyways masaya ako sa naging mini reunion after 16 years ko sila hindi nakita.

tuesday was different. ganado ako kumuha. it's not the usual photoshoots na pinaghandaan at pinagisipan. mas more on a bonding moment with the a friend who happens to be the my first ever model 3 years ago.

i'm eyeing for a new camera. dream cam sana yung fujifilm x100, kaso from $900 initial price umakyat na ng $1400 at hindi ko afford ang ganon. pinagpipilian ko panasonic lx5 or panasonic gf2. gusto ko ng something compact kase masyado ako naha-hassle sa dslr lalo na kapag hindi naman model kinukunan ko. my 3 year old d40 still serves well at kelangan ko lang ng maliit kase nanghihinayang ako sa mga trips ko na hindi man lang ako nakakapag-picture.

henyo

2011-05-09T16:12:00.000-07:00

wala kayo sa kakilala ko, kahit nakatambay lang araw araw sa kwarto alam niya ang lahat ng bagay. dalubhasa sa relihiyon. ekspreto sa pulitika.

nakwento niya nga sa kin minsan na niloloko lang ng amerika ang buong mundo. na pakana lang ng mga amerikano ang mga giyera at pangyayari sa mundo para sila ay makinabang. ang galing. yung mga top secret na plano ng us hindi secret para sa kanya.

tapos nung minsang napinsala ang japan naging eksperto na rin siya sa end of the world. ang galing ulit.

eto pa matindi, marami siyang alam sa mga itinatagong alien technology ng us. at isang tingin lang sa video sa youtube alam niya na fake na agad ang mga ufo sightings. 'tho para sa kin ufo pa rin nga naman yun kase unidentified naman talaga. di lang alam kung man made o hindi. pero siya alam niya.

at nang nabalitang napatay na si bin laden alam agad niya na hindi pa talaga namamatay si bin laden. pakana lang daw ng mga amerikano yun. hanep, daig pa ang CIA at FBI at Pentagon at secret services na pinag sama sama. partida, nasa kwarto pa lang siya nun.

pero sa dinami dami ng kanyang alam may dalawang bagay na obvious na di niya alam. una, ang tamang english grammar. pangalawa, ang tulungan ang sarili at magtrabaho para hindi na umasa sa magulang.

just saying

2011-04-27T21:22:00.000-07:00

spending time alone in the apartment made me realize a lot of things. isa na dun yung ang tanda ko na pala. na in less than 2 years trenta anyos na ko. kelangan ko na palang baguhin ang mga ginagawa ko sa sarili ko ngayon.

napansin ko lang na ang current and active circle of friends ko ay nagre-range sa 18-23 anyos on the average. wow bata. nung una proud pa ko dahil feeling ko may peter pan syndrome ako. hindi tumatanda. tapos nagising na rin ako sa katotohanan na niloloko ko lang siguro sarili ko. na kapag hindi ako umalis sa ganitong life style mapagiiwanan ako.

hindi sa maling tao ang mga nakakasama ko ngayon. ang issue siguro ay yung age gap namin. sila afford pa nila maging katuga (kain, tulog, gala) at nasusustentuhan pa sila ng mga magulang. ako, stand alone na. at kung makikipagsabayan ako sa palakad ng buhay nila magsasayang lang ako ng panahon. kelangan amendahan, not necessarily baguhin, ang life style ko.

mahusay yung habang maaga pa lang ay nagpundar na. hindi ko ginawa yun. pero hindi ko pinagsisisihan ang mga pinaggagagawa ko. hindi iyon mga inaksayang panahon dahil ang mga experiences ko post graduation hanggang ngayon ay hindi mapapalitan ng kahit anong pagpupundar. maganda yung rollercoaster ng buhay ko nun. at kahit pa hindi ganon kalaki ang naipundar ko para sa sarili, umasenso naman ako kahit konti. at ang importante sa lahat walang hesitation na kaya kong sabihin na "masaya ang buhay nung 20's ko". nakakahinayang lang kase kahit sa anong angulo tingnan kelangan ko na mag move on and let go sa ganitong lifestyle.

semi-rant sa aking kabanuan

2011-04-14T03:08:00.000-07:00

bwisit. pwede naman ako matulog bukas. o mamaya. o kaya anytime na gusto ko basta wag lang sana kanina. pero nakatulog ako at lumipas ang isang magandang photo op.

i asked filipino-japanese top local street skater/m0del0 pilipinas model/personal crush (ahihi) , ma|ko 0kuak|, kung pwede ko i-photoshoot yung isa sa mga skate sessions niya. she gladly said yes at ang free time for a skate sesh ay nitong afternoon lang. busy daw at hindi alam kung makakaulit. baka wala na daw ulit free time at bumalik na siya sa japan.

was supposed to meet up at gateway 3pm this afternoon. pero hindi niya binigay sa kin number niya so i gave her mine. ayaw ko naman pumunta ng gateway ng hindi pa siya nako-contact. baka maging BS experience kung makalimutan niya na nandun pala ako. so naghintay ako ng text until 2:30pm. wala. natulog ako.

3:30pm, received an SMS saying "where u at? - ma|ko". nabasa ko 5:30pm na. bwisit.

watch her here as a model and here as a skater.

return to band shoots...

2011-04-10T12:01:00.000-07:00

last week balik ako sa pag-shoot ng banda. at walang ibang perpektong i-shoot kung hindi yung pinaka una kong kinunan 2 years ago. yung shoot ko sa kanila dati never na lumabas. supposedly para sa campaign ng isang australian shoe company yun, hindi ko na lang alam kung ano nangyari.

eto kami pagkatapos ng shoot.

bale 3 fridays ago nag-release sila ng 1st album na 5 years in the making. meron akong kopya. kick ass.

idle time = nostalgia time

2011-03-31T17:55:00.000-07:00

back in our days, the late 80's and early 90's hindi ganon karami ang choices. sa tv ganon din, kung ano ang nasa channel 2, 7 at 9 iyon ang pinapanood ng lahat. maswerte na kung may F.E.N. kayo (kami oo, belat!) nung nandito pa yung bases ng mga kano. kung wala edi 2,7, at 9.

dahil diyan sa limited choices napaka united ng generation namin. ang generation namin kayang i-represent ni macgyver. ang generation namin kayang i-represent ni robocop. ang generation namin kayang i-represent ni shaider. ni cedie. ni princess sarah. ni julio at julia. ni nello.

e ngayon? wala. watak watak. hindi kayang bitbitin ni naruto ang bandila ng kabataan ngayon. ano na lang paguusapan nila sa #sentisabado kapag year 2020 na?

oha? diba?

wala lang. di makatulog.

on photography

2011-03-09T00:32:00.000-08:00

ayaw ko na pala mangarap maging pro ngayon. lahat yun na lang ang pangarap. e libo libong mga dslr na ang nakakalat sa pilipinas ngayon. mas marami pa nga sigurong dslr dito sa 3rd world country na ito kumpara sa new zealand at australia na pinagsama.

baguhin ko na lang pananaw ko. gusto ko na lang siguro tingnan ako na naging passionate sa libangang ito. hahaha, artist kuno. pero parang nga nung counterstrike days lang, nagpupursigi ako kase nage-enjoy ako. hindi para sa pera o para maging sikat. nagpursigi ako kase nagsasaya lang ako. iyon ang mahalaga, yung nagsasaya ako. simple. tapos.

transition

2011-02-25T01:33:00.000-08:00

after almost a month of living in this apartment i finally had the chance to grab my 3 year old camera and shoot people. nangalawang ako sa framing at sa pagbabasa ng ilaw. and everytime na nanghihila ako ng cosplayer para i-shoot dinudumog naman kami ng ibang photographers. with me using a 100mm manual lens, nalulugi ako. often times i had people blocking my subject. frustrating. my set was the next worst thing to rubbish, tatatlo lang ata yung nai-post ko.

wala pa akong plano mag-shoot over the weekend. walang model na available at wala rin namang ibang subject na nakakakuha ng interes ko. pero naglu-look forward pa rin ako na mag-spend ng oras kasama yung camera kong matagal tagal ko nang hindi nahahawakan. btw, i don't have any plans of bringing it here in manila. gusto ko lang na nasa kwarto ko siya... sa cavite.

***

hindi ko na-realize agad na yung paglipat ko ng apartment ay simula na ng pagiging independent ko. ngayon ko lang na bukod sa pamilya (at mga kaibigan), wala na kong ibang rason para mag-stay pa sa cavite. nandito na ngayon umiikot ang buhay ko.

ibig sabihin nito ay change. nagba-bago na rin ang set ng friends ko ngayon. yung mga parati kong kausap 5 years ago (na biglang nag-disappear) nakakasalamuha ko na ulit. pati marami akong nami-meet na bago. ano naman kaya ang naka laan para sa kin ngayon?

looking forward na magkaroon pa ng maraming travel. sana masubukan ko naman ang out of the country. tutuparin ko yan once na pwede na ko mag-leave. by july.

sana indochina. o kaya kahit vietnam lang. o kaya sana ipa-travel ako agad ng kumpanya.

***

nagkakaron ng turbulance ang grupong itinayo ko ngayon. isa sa mga original members ng ccc ay medyo nagloloko. di ko intindi kung ano pinagbabago nito. masama loob ko nung sinabihan akong "it's not personal, it's all about the money" nung minsang umalma ako dahil napunta ako sa agrabyadong lugar ng isang sitwasyon. ang dating sa kin nun ay "tatablahin kita sa ngalan ng pera, no hard feelings". at ang masama pa doon ay inulit pa.

nito ko rin lang nalaman na hindi lang pala ako ang biktima ng ganyang ugali. dalawa pa sa officers namin ang nakatanggap ng di magagandang mga bagay.

ngayon si member nag-pull out na ng entries niya para sa ccc. mukhang maglilipat bahay ata sa kabilang grupo. para sa kin mas ayos na ganon. dun muna siya gumawa ng gulo.

be quiet

2011-02-17T03:01:00.000-08:00

... and drive.

nandun ako sa isa sa mga pinakamalalaking concert na gaganapin sa pinas nitong taong ito. deftones baby. wasn't a big fan during college pero natutunan kong gustuhan mga kanta. during the minerva and digital bath years medyo sa ibang banda pa ko naka-concentrate. later na lang nung na-realize ko kung gano ka-skilled itong mga batang to. and i regret that.

was planning to get silver tickets at the same day of the concert. pero ubos na daw. talked to a couple of scalpers pero magulo buhay nung ka-deal ko dapat kaya iniwan ko na at nag-decide na dumaan na lang sa legit na paraan.

so nakakuha ko ng gold tix instead. mas mahal ng 2k pero closer to the action.

when i say "close" i mean this close...

funny pero maikukumpara ko sa poon sa nazareno si chino nung dumaan sa crowd. lahat gusto makihawak. kahit ako nagpaka-fanboy.

one surreal moment na naaalala ko nun ay nung tumayo sa dagat ng crowd si chino. nakapikit ang mga mata at naka spread ang mga galamay, feeling the moment with the thousands na nandun. ang sarap sana kunan ng picture.

maraming bagay ang maaalala ko sa araw na to. hindi lang yung show itself, marami pang iba. :)

damn

2011-02-06T01:45:00.001-08:00

last year may nagsabi sa kin ng "bro, it's all about the money. it's not personal" nung may nangyari at napunta ako sa masamang dulo ng isang aksyon. exact words yan. ewan ko kung mali siya ng pagkaka-construct ng sasabihin o di lang ako marunong mag english. ang dating kase sa kin niyan ay "sorry pero mananabla ako sa ngalan ng pera".

pinalampas pero hindi kinalimutan. tapos heto nanaman at naulit ulit.

mga kantang tungkol sa hari, tulog, kwarto at motel na madrama

2011-01-25T15:51:00.000-08:00

makati based na ko. for the 1st time sa buhay semi-soloista na ko. malungkot pala magisa, buti na lang may laptop ang pinsan kong ka-housemate (na di ko rin nakikita dahil saliwa ang sched ng pasok namin). siguro kung wala to unang araw pa lang baliw na ko.

kala ko naka-move on (haha) na ko sa pagdi-disband ng sugarfree, pero eto tumutugtog ang form factor sa background habang nagsusulat ako ngayon. dapat yata kwarto ang pinapatugtog ko, hehe.

anyways, katulad ng marami kong kaibigan pare-pareho kami ng opinyon. masakit pagkaka-watak watak ng isa sa pinaka makabuluhang banda nitong dekada na to. para sa audience na totoong tumitingin at nagsasapuso ng lyrics ng mga kanta hindi mahirap aminin na si ebe ang isa sa pinakamagaling magsulat sa henerasyong ito. kill me if you do not agree pero sa opinyon ko lang eh katumbas na ng mga likha niya ang mga kantang isinulat ni rey valera (yes, i'm a fan. kill me). mga kantang madaling sakyan, simple (pero rock) at epektibo.

marami sa kanta nila ang naging kaibigan ko sa maraming pangyayari sa buhay ko. masaya at malungkot. ngayon nga eh, na maraming pagbabago at pangyayari sa buhay, yung apat na studio album nila at isang live album ang kasa-kasama ko sa apartment na ito.

sa pagkaka-disband nagbigay ako ng napakaikling message para sa grupo. sabi ko lang "salamat sa pagbibigay ng soundtrack sa buhay namin, kitakits sa chapter 2 at sana ganun pa rin katindi ang impact niyo sa amin". i'm more than happy na in-acknowledge ito nung banda sa pamamagitan ng pag retweet, tho' hindi yun ang gusto ko mangyari. ang gusto ko talaga sana maisipan nilang wag mag disband hahaha.

ayun lang, may mga pagkakataon talaga na kelangan nang tigilan ang isang magandang bagay. yun lang requirement ang masaktan sa pagtanggap nito.

2011: a new beginning

2011-01-12T09:00:00.000-08:00

balak ko sana ngayon pa lang akong january maghahanap ng bagong trabaho pero mabait si Lord kaya kahit di ko inaasahan may tawag akong natanggap bago mag pasko.

emerson, dun yung in-apply-an ko dati nung papa-resign pa lang ako sa luma kong trabaho. twice ako bumagsak sa interviews para sa magkaibang job opening nung mid 2010. una para sa position ng "reports analyst" at sunod naman sa position ng "buyer".

after 5 months bigla silang tumawag. binigyan ako ng 3rd chance at sinwerte naman ako.

pareho ng trabaho ko dati ang gagawin ko ngayon, iniba lang ng konti ang pangalan. kung dati isa akong "operations planner", ngayon ginawa nang "operations planning analyst". hopefully, less stress. feeling ko less. pinanghahawakan ko yung parati nila sinasabing importante dun ang work-life balance. sana totoo.

kanina nakuha ko na ang id. pwede na ko maglabas-pasok sa facility.

bukas ako maguumpisa. 9pm-6am shift. grave yard kid ako. ayos lang, mas preferred ko ang forever GY kesa sa shifting.

hello 2011, hello emerson.

ay may isa pa pala akong interview sa ibang kumpanya. yung tumanggap sa kin nung 2008 pero naudlot dahil sa recession. pano kaya pag mas ok dun?

pwede ko na kaya ituring na pangalawang buhay ko to?

2010-12-06T09:58:00.000-08:00

for the record, hindi ako magaling lumangoy. mahilig lang ako sa dagat.

pangatlong balik namin sa baler nitong weekend. surf trip.

rewind friday. half hearted akong nag-impake ng gamit para sa out of town. nilagay ko ang mga kailangan ko ng hindi man lang nagdo-double check. may balak pa ko mag-back out kase halos lahat tentative na sasama. nag-text lang ng alas sais ng gabi na may mga sasama na kaya napilit na akong lumakad.

bago umalis madaming bilin si ermats. magbigay daw ako ng number ng kasama ko just in case may mangyari sa kin. magingat daw ako sa dagat. wag daw ako sumakay sa likod at right side ng bus dahil mas safe sa kabila. at magingat daw ako sa biyahe papuntang maynila. hindi normal sa kanya yan, at peksman kinabahan ako ng todo. napasabi nga ako ng "parang mamamatay naman ako sa sinasabi mo eh", pero pabiro lang.

hindi biro para sa kin. swear, buong biyahe papunta sa maynila may kutob ako na may masamang mangyayari sa kin. nagdasal pa ko ng konti habang bumabyahe. pero tuloy pa rin ako. andyan pa rin yung kapilosopohan na "kung may mangyayari edi mangyari".

saturday. medyo mahinahon. after ng 1 hour surf session sa umaga ginawa ko na lang matulog sa hapon dahil umuulan at kailangan ko bawiin yung puyat, hindi ako nakatulog sa biyahe nung kinagabihan.

fast forward sunday. surf session number 2. plano ng grupo na sa "secret place"/"river mouth" mag surf. mas madadali daw alon dun dahil iisa ang breaking point nila at hindi sabog sabog ang direksyon. tempting. dala ang isang long board lumakad kami isang kilometro mula sa lodge na tinutuluyan namin. mababaw ang tubig kaya kinakailangan namin lumayag sa medyo mas malayo pa. mga twice ang layo sa normal na pinaglalaruan ko. dun naubos ang lakas ko kaka-paddle. madalas na inaanod ako pati yung isa kong kasama papabalik dun sa point na malalim pero relatively peaceful ang tubig.

paddle paddle pa at sa wakas umabot na rin kami sa kung saan naglalaro yung mga lokal naming kasama. sabi ko pahinga muna ko dahil hinigop ng kaka-paddle ang lahat ng lakas ko.

sakay sila sa alon. tas sabi nila na tara na. game ako umuwi kahit di nakasakay ng isang alon. di ko lang sinasabi na nanghihina na ko. so nauna sila, ako pati yung kasama ko mabagal. mga 500m pa layo namin sa pampang. biglang eto na ang malalaking alon. 4 feet - 6 feet ata yung humampas. wipe out ako. tatlong sekundo sa ilalim. ahon. eto nanaman isa pang malaking alon. tapos isa pa. agad ko na lang hinawakan yung strap ng surfboard ko para di ako humampas sa matigas na fiber glass at para dun ako kumapit. ilang alon pa bago tumahimik yung dagat. sobrang nakakapanlata ang pagod. wala nang bisa ang pag galaw ng kamay at paa ko. di ako umaandar. dun medyo kinabahan na ko. tanong ko sa na sarili ko, pano kung wala yung surfboard? pano kung lalo pa kong tangayin papalabas nitong mga alon? pano kung yung strap bumigay at maputol? isa lang sagot sa lahat, siguradong lunod na ko at walang malapit na makakasagip sa kin. lahat sila nasa shoreline na at yung isa kong kasama ay babae at nakikipagtalo rin sa malalaking alon. wala na rin akong lakas nun. parang OA pero naisip ko na rin na baka iyon na nga yung huling mga oras ko. alam ko kakayanan ko sa tubig at alam kong hindi ako mabubuhay sa ganong kondisyon.

sa lahat ng bagay panic ang hindi ko kelangan. kumapit ako sa board. inaasahang tangayin yun ng mga alon pabalik sa shore. nung makabwelo nag-paddle nako ulit pabalik sa pampang kahit na di ko alam kung gumagana to o hindi. umabot ako sa lugar na hanggang leeg ang lalim ng tubig. pero di pa tapos dun. malakas ang under current, literal na parang may sampung tao na tumutulak sa kin pabalik sa malalim. at nabibitak pa ang tinatapakan kong mga buhangin. dulo yata iyon dahil nabanggit sa kin na ang napuntahan ko daw ay isang channel, lagusan ng ilog mula sa bundok papunta sa dagat. hindi ko alam kung papano ang nangyari pero nakabalik na ko sa hanggang bewang ang lalim ng tubig. basta alam ko wasted na lahat ng lakas ko nun. pero kahit ano pa nangyari ang mahalaga nasa safety na ko.

hindi siguro napansin ng mga kasama ko na nangatog tuhod ko. alam ko para sa kanila normal lang ang ganong wipe out. pero para sa kin na college lang natuto mag-floating sa pool malala na yun.

ok akong naka balik. ayaw ko ma-trauma kaya inisip ko na lang na lahat ng tao may first time na nagaganon kaya natututo sila sa dagat. na baka ako ngayon pa lang natututo. na pag paulit ulit nangyayari yung ganon eh masasanay na ko at normal lang pala yon. pero hindi ko pa rin maipagkakaila na natakot talaga ako ng todo nun.

pagbalik sa surf shop pabiro ko na lang sinabi kay ate na muntik nang magamit yung waiver na pinirmahan ko. ewan ko kung na-gets niya.

after 30 mins nakabalik pa pala ako sa tubig. surf session number 3 pero todo ingat na ko nun. walang senyales ng trauma. pakiramdam ko makakabalik pa naman ako sa "secret place ", sisiguraduhin ko lang na matibay yung strap na makukuha ko para just in case na ma wipe out ulit ng todo kampante ako na hindi ako mahihiwalay sa board ko na nagsisilbing lifeline.

post para sa 3:21 am na ika una ng disyembre

2010-11-30T11:03:00.000-08:00

bandang 23 y/o ata ako nun nung pabiro kong binigyan ang sarili ko ng dead line kung kelan dapat ako maging successful. sabi ko na by the age of 28 katulad na dapat ako ng mga ina-idol ko nung panahong iyon.

akala ko last year magkakatotoo na. napuno lang yata ako ng sarili ko nung nagawa kong i-photoshoot ang isa sa pinaka bigating banda sa pinas nitong dekadang 2000. akala ko isang malaking hakbang iyon. akala ko magtutuloy tuloy na. pero hindi. hanggang dun lang pala. kung saan man umabot yung mga likha ko, naiwan na sila dun. minimum milage ang nakuha ko. hindi ko pa rin maituturing na parang championship belt na pwedeng gawing resume tuwing may gusto akong pasukin na proyekto. walang nangyari. mahigit isang taon at ang napala ko lang ay isang mahabang flat line.

hindi ko rin naman itinuturing na failure ang attempt at success ko. hindi ba't parang indication nga yun na kaya ko pala. bata pa ko at marami pa kong oras para mangarap at umabot ng pangarap. bakit ko ituturing na failure? dahil hindi nasundan? mas ok atang sabihin na "HINDI PA!". nagawa ko once, ibig sabihin kaya kong ulitin. at kaya ko pang pagbutihin sa susunod.

bata pa ang taon. 28 pa rin naman ako hanggang 10-11-2011 11:59pm. may oras pa ko. pwede pa.

it's time

2010-11-28T10:03:00.000-08:00

ang dami ko palang unpublished posts. mga hindi na natapos. pwes, burado na sila lahat ngayon.

recap sa mga nangyari. hmmmm.

***

una. nag-mini reunion pala kami ng mga grade school batchmates ko na naka base sa metro manila. ang galing. kilala pa rin nila ako after 15 years or so na hindi ko sila nakita. flashback. 1995 umalis ako ng baguio ng biglaan, walang paalamanan. wala sila kahit isang clue kung ano nangyari sa kin. wala na ko nakita at nakausap kahit isa sa kanila hanggang sa panahong nauso ang friendster tapos facebook.

konti lang kami pero masayang usapan at inuman ang nangyari. yung isang dating maraming naghahahabol na babae, ngayon naghahabol na ng kapwa lalaki. yung isa doktor na. yung isa may trauma at pinasok ang apartment niya sa makati. at yung isa naman ngayon ko lang nakausap kahit magka-batch kami mula 1988 hanggang 1995.

naisip ko medyo lugi ako sa tandaan ng mga kabatch. ako kase ibang set ng mga tao ang kilala ko sa elementary, iba nanaman sa high school tapos iba rin sa college. eh sila, mga 65% siguro ng batch namin, iisa ang school mula pre-elem, elementary, high school at college. gawa kasi ng wala masyadong choice sa baguio at masyado malayo ang ibang ok na school kaya nagsama-sama sila buong kabataan nila.

anyways, ok naman at hindi ako parang na left out sa buong grupo. ok nga eh. at looking forward ako na maulit muli itong salu salo this coming weekend. at hopefully, sana maging masaya yung niluluto nilang grand reunion ng batch namin na gaganapin isang araw matapos ang pasko.

***

malapit na matapos ang 2010. dalawang bakasyon na lang at pwede na kong kumayod ulit. balak kong magtrabaho na lang ulit sa isang kumpanya. pwedeng dito sa pinas, pwede rin na lumipad na lang ako papuntang SG. depende pa sa sasabihin ng panahon.

nung september pa sana ako aalis kaso pinigil naman ni erpats. gusto niya kase na sumama pa ko sa family vacation nitong december. so sige pagbigyan. career break muna. ok to at makapag unwind muna pagkatapos ng lima't kalahating taon ng pagtatrabaho. sana lang wag akong mahirapan maghanap ng bagong papasukan kapag nag-desisyon na kong kumuha ng trabaho ulit.

***

sinubukan ko palang maging photographer ng events. kapag gig ang kinukunan ayos lang, carry pa. pero nung nasubukan ko na kumuha ng mga kasal, binyag, at birthday, hindi talaga ako natuwa. nakaka-stress at hindi ako nage-enjoy. yun pa nga yata yung naging sanhi kung bakit ayaw ko humawak ng camera ng pagka tagal tagal. as in burn out. kahit na sumasama ako sa mga shoots eh talagang wala akong gana. ilang beses yun na hindi ko nilabas sa bag ko ang camera ko at nakipag kwentuhan na lang sa mga kaibigan na nagshu-shoot.

pagkatapos ng matagal na pahinga sa pag pitik heto at babalik na ko. nabuhayan na ko ulit ng konti. ginaganahan na ko ulit kumuha ng litrato.

***

nagiging masaya ang pabalik balik ko na biyahe sa baler.
madaming masasayang memories.

natututo na ko mag-surf ng walang instructor. kaya ko na rin yung medyo mas maikli na board, yung 7 1/2 feet.

bukod sa pagsakay sa alon gusto ko rin ang katahimikan ng baler. mabagal ang buhay. kapag nandun hindi ako humahawak ng celfone at hindi ako nagla-log sa internet. relax lang.

siguro kapag nagka-trabaho na ko ulit at dito ako sa pinas magagawa kong bumalik balik sa baler once or twice a month. mura lang eh. around 2500php ang gastos sa isang weekend, all in kasama ang transpo mula cubao, accommodation, food, transpo sa baler mismo at ang budget para sa pag-surf.

may plano akong mag-baler ulit sa sabado at linggo.
happiness.

project: estrella

2010-11-18T09:56:00.001-08:00

nauumay na ko sa portraiture kaya lalayo muna ako dun. gagawa na lang muna ako ng sarili kong project 100.

inspired by hammock. hindi ko na lang muna ipo-post sa fb account ko, or multiply, or even flickr. tapusin ko na lang tsaka ko ilalabas ng isang buhos.

sana sipagin ako.

east to west, over and over...

2010-11-15T09:43:00.000-08:00

no matter how hard we try, there is nothing solid or permanent to cling and hold on to in this world. =)

maybe they will sing for us tomorrow

2010-11-11T09:00:00.000-08:00

the artist, hammock, is my greatest discovery for the week. so ethereal. pinaka soft na post rock band na narinig ko. yung tugtog nila parang pwede marinig kung nagfa-flashback ang lahat ng nangyari sayo habang nagaagaw-buhay ka, haha. pero siryoso yung tugtugan nila both beautiful and sad, hindi ko na alam kung pano pa ie-explain.

fading

2010-11-10T16:13:00.001-08:00

nakakaawa naman lola ko, at 93y/o pinipilit niya pa rin mag-trabaho sa bahay. ang katunayan malakas pa siya, mas malakas pa kesa dun sa isa kong tito. kaso medyo malilimutin na tong lola ko. so instead of helping out, minsan mas marami pa siyang damage na nagagawa.

the baler trip

2010-10-27T10:17:00.000-07:00

this was one good reason to miss dub's 1st major concert. nagkasabay, at kelangan kong mamili. and my choice was not a disappointment.

for starters, hindi po sa quezon ang baler. sa aurora. isang probinsya sa kanan ng luzon makalampas ang nueva ecija. unlike yung ibang mga napuntahan ko, hindi ito blessed ng white sand beaches tulad ng calaguas, siquijor, at bantayan island. ang maipagmamalaki ng lugar na ito ay ang mga alon na nanggagaling sa pacific ocean.

obviously, ang pinaka reason kung ba't ito dinadayo ay dahil sa surfing. at iyon ang ginawa namin dun, 2 1/2 days worth of surfing and beach bumming. affordable naman, 200php/hr ang renta ng surf board at 150/hr ang bayad sa instructor kung isa kang beginner. mag 2 hours ka lang sa isang araw sasakit na ang katawan mo.

may magandang koleksyon din ng scenic seascapes ang baler. paraiso para sa mga landscape photographers. i'm not into it pero i did try photographing seascapes at nag-enjoy din ako. kaya ngayon nate-tempt na ko bumili ng mga filters para sa camera ko.

what's up?

2010-10-21T12:15:00.000-07:00

last week until yesterday was a productive week.

nagkaron ako ng kasal na ni-cover na ni-raid ng pulis sa kalagitnaan ng reception. tapos eto na ang barrage ng name dropping. nag-cover kami ng binyag which featured (fellow celebrities haha) china c0juangc0 and grace l33 (naks!).

kahapon naman merong biglaang shoot, it was an honor to work with the same person who does kc c0ncepci0n's make up. and if i heard it right, yung client is raj0 laur3l's cousin (naks nanaman!). one hot mama, can't believe that she's already 39 years old. btw, happy ako na i did a pretty good job with this photo shoot.

thank God for projects like these. thank you to all the people who did the referrals. ang laking tulong niyo. these projects were enough for me to raise funds para ma-cover ang baler trip para sa long weekend na ito.

saturday i'm gonna be riding the waves with the best people in the world. monday evening babalik ako and hopefully maging active na ulit sa pagsusulat dito sa blog na to. na-miss ko na rin kase ang eystothemax eh. at who knows, baka masimulan ko na rin yung isa pang personal project na kino-conceptualize ko nitong past few months.

bonnie and clyde

2010-10-16T11:03:00.000-07:00

saan ba nakakapanood nung mga pulis na biglang papasok sa isang kasalan at aarestuhin ang groom sa harap ng mga bisita. hindi ba sa pelikula lang?

hindi kapani-paniwala pero kanina lang nangyari iyon sa kino-cover naming kasalan. pagkatapos ng toast ay mayroong mga pumasok na CIDG may dalang warrant at huhulihin daw ang groom. nang makita ko ang mga nangyayari nag-safety na ko sa malayong lugar para kung may mangyari man eh madali kong maililigtas ang sarili ko.

nakakakaba. may halong takot. madalas na kasama ng presence ng pulis ang salitang "unsafe". oo, parang mali pero takot ako sa kanila. isipin mo na lang kung gaano kalaking takot na lang yun dahil sa labas ng venue ay pinapalibutan ng isang batalyon ng CIDG (high profile police para sa mga bigating kaso) at armado lahat ng armalite. suskomiyo! kung magkaputukan magiging every man for himself na.

salamat sa Diyos at wala namang kaguluhan na naganap. pagkakaalam ko lang ay nahimatay ang bride, isinakay sa ambulansya kasama ang ilang escort na pulis. ang groom naman ay sumama na rin ng maayos sa mga umaresto sa kanya. naguwian ang mga guests at naiwan ang sandamakmak na pagkain para pagpiyestahan sa min.

ang weird ng reality.

turns 2

2010-09-24T01:40:00.000-07:00

ccc, the small project of mine, turned 2 last sunday. growing numbers, a lot of new members. mas marami nga akong hindi kilala kesa sa kakilala.

ilang beses ko na ba nabanggit na ang tanging pakay ko lang noon ay magkaroon ng maliit na barkada na makakasama ko sa pagaaral ng hobby na napupusuan ko nun dati.

kung ano man ang status ngayon, higit na ito ng sobra sobra sa iniisip ko dati.

for a change...

2010-09-11T11:44:00.000-07:00

try ko lang ulit mag-simba ng maaga, parang nung bata pa ko. yung kumpletong pustura ang damit at sa loob ng simbahan naka upo, hindi sa labas.

life is too short...

2010-09-02T12:19:00.000-07:00

but for someone who is autistic it only takes 4 minutes and 19 seconds to turn ones life around and touch a million others.

blog post number 932010

2010-09-02T11:29:00.000-07:00

tinatamad ako or ayaw ko pang matulog. ganito ang hirap sa sleep-all-you-can type ng buhay, nagiging sanhi ng insmonia. bukas gigising nanaman ako ng halos tanghali na, kahit pa na mag alarm ako ng medyo maaga.

ang dami kong oras nitong nakalipas na huling dalawang buwan matapos kong lisanin ang kumpanya. original na plano ay aalis na dapat ako sa kalagitnaan ng september. pero naudlot. nung umagang nagpasya akong bumili ng ticket papuntang SG pinigilan ako ni erpats. tapusin ko na daw ang taon dito kung maaari. pwede naman kaya pagbigyan.

so eto, tambay tambayan muna.

kung may gusto akong gawin ngayon na ang pinakamagandang panahon. kaya nga heto, ilang proyekto ang nais kong simulan habang naghihintay hintay.

project

2010-08-29T10:29:00.000-07:00

since i have too much time right now i told myself why not try doing things i've really wanted to.

lo and behold, me and my brother and a good friend sat down on a few beers and pizza. did a little brain storming and came up with this little project which we'll work on the next few weeks or months.

the sketch is in the drawing board. just a little more on details. execution. and that's it.

can't wait for this to unfold.

VI

2010-07-16T10:27:00.000-07:00

natupad din ang tatlong taon ko nang binabalak gawin, ang makapag-cinemalaya. two straight years akong pumalya dahil weekends lang ako free nun. sa kamalasan both weekends nilagnat ako (i-expect ko na siguro na lalagnatin rin ako bukas).

anyways, nakakatatlo na ko in this years edition. kahapon yung dalawa. ang balak sana namin talaga panoorin ay "pink halo-halo". pero di ako umabot sa oras so nauwi na lang sa "magkakapatid" which is so-so. ok siya pero hindi ganon yung trip kong mga pelikula.

2nd movie was "2 funerals", eto sulit bayad. recommended. kung ipapalabas ulit sa galleria malamang manonood ulit ako kung libre sa oras.

kanina naka isa ako, 5-in-1 bale. 5 short films in 1 ticket. dapat talaga "the leaving" ang sadya ko pero ubos na ang ticket. ubos na rin yung sa "techie".

enjoy ako sa shorts, na miss ko tuloy yung "abc shorts" way back 2005. out of 5 dalawa ang nagustuhan ko. yung "scooter" at yung "P" (hands down). sobrang natuwa ako sa "P", entertaining at magaling pagkaka-deliver. galing nung bata. kung meron ngang viewers choice award malamang hahakot yan.

eto yung trailer, parang corny ng spoiler pero PRAMIS maganda talaga yan.

sana makanood pa ko bukas at sa linggo.

P.S.

kung hindi ako nagkakamali yung bida sa "scooter" na photoshoot ko na dati sa studio 2 years ago. o baka magkamukha lang sila. di ko ma-check, nabura ko na kasi yung folder eh.

at ang liit pala talaga ng pilipinas dahil yung isang e-extra extrang bata sa "scooter" nakuhanan ko na rin ng picture. eto siya o "click here". sa ifugao province ko siya nakasalamuha, hindi ko siya makakalimutan kase wala na siyang ginawa kundi tawanan ang ate ko dahil di marunong maglaro ng local turumpo nila.

P.P.S.

nandun kanina si maxene magalona sa ccp, "rekrut" ata pinanood niya. nakita niya ko, nakita ko rin siya pero di kami nagpansinan, hahahahahaha.

2:30am - july 15, 2010

2010-07-14T11:37:00.000-07:00

may magandang mangyayari sa buhay ko. =)

hello bloggy blog

2010-07-12T08:24:00.001-07:00

nearly half a month na kong walang trabaho. waiting... waiting... waiting for nothing. i do have applications with different companies around pero hindi ako ganun ka pursigido unlike the 1st days i got out of the work place i've been working for the last 5 1/2 years.

kung minsan gusto ko na magtrabaho ulit, pero hindi tulad nung sa dati. meron akong inaantay. pero di ko naman gaanong inaasahan. may pinagpasahan ako ng CV ko eh, saktong nakakalampas ako sa step by step process ng application. etong final na lang ang di ko pa ipinapasa, yung sa technical exam na hindi ako ganon ka-confident sa mga pinagsasasagot ko. after non dapat job offer na kung sakali. pero kung wala ayos lang.

plan b ko is pumunta sa bayan ni zemotion at dun makipagsapalaran. heto nga at kakalabas ko lang ng pasaporte ko. pero sana wag umabot sa plan b. ayaw ko naman kaseng iwan ang pinas. alam ko namang merong pera dito. pati di ko rin trip na baguhin ang lifestyle kong naging napaka exciting nitong huling dalawang taon.

sabi ng nanay ko mag-negosyo na lang daw ako. baka andun daw ang swerte. tingnan natin, malay ba. basta yun ang plan c.

aloha!

2010-06-22T18:30:00.000-07:00

come with me, i make brave yet senseless decisions.

life happened

2010-06-13T21:46:00.001-07:00

Elizabeth: Why do you keep them? You should just throw them out.
Jeremy: No. No, I couldn't do that.

Elizabeth: Why not?
Jeremy: If I threw these keys away then those doors would be closed forever and that shouldn't be up to me to decide, should it?

Elizabeth: I guess I'm just looking for a reason.
Jeremy: From my observations, sometimes it's better off not knowing, and other times there's no reason to be found.

Elizabeth: Everything has a reason.
Jeremy: Hmm. It's like these pies and cakes. At the end of every night, the cheesecake and the apple pie are always completely gone. The peach cobbler and the chocolate mousse cake are nearly finished... but there's always a whole blueberry pie left untouched.

Elizabeth: So what's wrong with the Blueberry Pie?
Jeremy: There's nothing wrong with the Blueberry Pie, just people make other choices. You can't blame the Blueberry Pie, it's just... no one wants it.

the greatest

2010-06-02T07:54:00.000-07:00

Once I wanted to be the greatest
No wind or waterfall could STALL me
And then came the rush of the flood
The stars at night turned DEEP to dust

Melt me down
into big black armour
Leave no trace
Of grace
Just in your honor
Lower me down
TO CULPRIT SOUTH
Make 'EM WASH A SPACE IN TOWN
FOR THE LEAD
AND THE DREGS OF MY BED
I'VE BEEN SLEEPING
Lower me down
PIN ME IN
Secure the grounds
For the later parade

Once I wanted to be the greatest
TWO FISTS OF SOLID ROCK
WITH BRAINS THAT COULD EXPLAIN
Any feeling
Lower me down
PIN ME IN
Secure the grounds
FOR THE LEAD
AND THE DREGS OF MY BED
I'VE BEEN SLEEPING
For the later parade

Once I wanted to be the greatest
No wind or water fall could STALL me
And then came the rush of the flood
The stars at night turned DEEP to dust

san nanaman kaya ako mapapadpad?

2010-05-31T08:43:00.000-07:00

di ko akalain pero narinig ko kay erpats yung akala kong tututulan niya ng matindi. "umalis ka na diyan". ang sagot ko sa sarili ko

"GAME!!!"

san nanaman kaya ako mapapadpad nito?

b1go

2010-05-11T09:05:00.000-07:00

ayan bago na presidente natin. happy philippines!

wkw in the west...

2010-05-02T07:47:00.000-07:00

isa akong dismaya dahil nung pagpunta ko sa astroplus sa MOA hindi available sa database nila itong "my blue berry nights". wong kar wai's 1st film featuring westerners.

hindi si c. doyle na usual cinematographer ni wkw ang bumanat dito pero andun pa rin yung signature kung saan trip na trip kong ihalintulad sa mga kukunin kong larawan sa susunod na mga shoots.

curiosity killed the cat

2010-04-19T09:32:00.000-07:00

nakakain na rin ako ng happy brownies... curious ako eh.

dalawang kagat.

akala ko walang epekto sa kin.

but after 2 hours humiga ako at tumingala sa langit. akalain mo nga naman at umaandar lahat ng bituin na parang clouds na nagdi-drift sa langit.

sa totoo lang ang ganda panoorin.

pero hindi ganito ang trip ko.

woo hoo!! so there you go, that's one deadly vice down.

happiness is only real when shared

2010-04-11T09:14:00.000-07:00

so many people live within unhappy circumstances and yet will not take the initiative to change their situation because they are conditioned to a life of security, conformity, and conservatism, all of which may appear to give one peace of mind, but in reality nothing is more dangerous to the adventurous spirit within a man than a secure future. the very basic core of a man’s living spirit is his passion for adventure. the joy of life comes from our encounters with new experiences, and hence there is no greater joy than to have an endlessly changing horizon, for each day to have a new and different sun.

stress-ful-ness

2010-03-29T08:46:00.000-07:00

ang dami ko na ngang "stress marks". puting buhok, parating tensyonado at kung ano ano pang sakit na di nawawala. pota, sawang sawa na ko. sana magka-buhay naman ako.

if you're looking for something tapos hindi mo makita...

2010-03-22T21:21:00.000-07:00

dalawa lang yan...

1. hindi ka naghahanap ng maigi.
2. mali ang lugar na hinahalughog mo.

=)

MV

2010-03-21T09:06:00.000-07:00

kaya lang naman ako sumama ay dahil gusto ko makita kung sakali yung crush kong vocalist nung isang banda. yung sinabihan ko ng pick up line na "uy alam mo pet kita!" hahaha. lame yan pero pramis gumana.

without any clue biglang natuloy kanina ang isa sa mga pinapangarap ko. to be a part of a bands official music video. happy-happy!

all i knew was kukuha lang kami ng behind the scenes tapos yun pala kami mismo ang gagawa ng stop motion picture na music video.

whoa!!! caught of guard.

it was all good coz the whole team gave us the freedom to be artistic. as in pinag-contribute ang bawat isa saming photographers ng mga thoughts namin on how we want the whole video to look like.

siyempre kaming tatlo rin ang pinag-shoot ng whole video. 3 photographers with similar guns. bale katulad siya ng music vid ng "turning my safety off" ng "s1no s1kat?!?".

this really was a happy day. such a fun fun fun experience. ganito yung mga bagay na gusto ko panghawakan at paniwalaan. parang sinasabi na there's a bigger, brighter and better world for me outside the corporate hell. hayyy, nagfi-feeling nanaman ako.

anyways, thanks to hbp and t3th3r (kahit na pinupuno niyo dati yung multiply guest book ko) for this experience. tinupad niyo na ang pangarap ko tapos binigyan niyo pa ko ng pang teriyaki boy para sa hapunan.

dum-di-dum-dum-dum

2010-03-20T19:14:00.000-07:00

it's been more than a year now since i dipped myself into the magical pool. pero hanggang ngayon wala pa sa isang paa ang nakalublob sa tubig. ganyan ang feeling ng isang tulad ko, magdadalawang isip ka lumusong kapag hindi ka marunong lumangoy.

a life jacket will keep my head above water, isang bagay na hindi ko afford ngayon. my bad i don't have something like it to hold on to. kayang kaya ko naman ilublob ang ulo ko sa ilalim ng tubig walang duda. pero kinakailangan pa rin umahong at huminga ng hangin, and i still haven't learned that skill yet.

how i wish na marunong talaga akong mag-swimming.

geeky stuff

2010-03-19T06:48:00.000-07:00

if you're staring at a star, are you really staring at that star? or are you just staring at an empty space? or something else? the light that our eyes catches left it's origin thousands or millions of years ago, by the time that we see it the heavenly body it came from should've already moved somewhere else. right?

something positive

2010-03-16T09:20:00.000-07:00

high spirits! high hopes! masyado ako maraming dahilan kung bakit hindi ko magawa ang mga gusto ko. dapat lang yata na ganun din karami ang dahilan para masimulan ang mga bagay na kaya ko gawin. hindi ko na kailangan pa maghintay ng "sign" para sabihin sa sarili ko na "ah, ganito nga to". kung sa simpleng bagay malakas ang loob ko dapat sa kahit ano ganun na din. nagagawa ko ngang tumalon sa waterfalls at mag snorkel sa dagat kahit di ako marunong lumangoy eh. yung mga hindi nakamamatay dapat kaya ko rin.

on a high ako ngayon. nakapalibot na ang tamang sangkap. tamang mga pagkakataon na lang talaga ang kulang. kaya ko to. yung palugit na binigay ko sa sarili ko 6 years ago, malapit na mag dead line. 7 months left. kelangan nang humabol. kaya to! high hopes!!!

it's been a while now...

2010-03-15T09:58:00.000-07:00

ang tagal ko rin nawala ah. at alam mo kung ano bago? nagbo-boxing ako. 1 month na. pero hindi dahil sa uso si pacquiao. dahil gusto ko magpa-payat or maging fit. sa lahat ng nasubukan ko ito yung isang enjoy na paraan para mag pawis ng todo. katumbas ng isang buong hapon ng basketbol sa ilalim ng araw. mas todo pa. at mas enjoy.

gusto ko gayahin yung tababoy na ka-batch ko nung college. nag-boxing lang twice a week. at nag-diet. pagkatapos ng dalawang taon pang spartans na yung washboard abs niya. 80 pounds ang nawala sa kanya. nagtransform na sa isang lean mean fighting machine. gusto ko ng ganon din. haha. inggitero.

***

may bago ata akong gusto mangyari? ba't di ko tuparin, tutal marami naman akong gusto gawin at nagkakatotoo dahil gusto ko lang.

astig nga eh. hindi ko kase masabi na purong determinasyon ang ginagawa ko. siguro may bahid pero hindi puro. ang tingin ko talaga may malaking swerte na kahalo kaya nagkakatotoo yung mga "pangarap" na gusto ko matupad.

astig talaga ang universe, astig si Lord.

***

may mtv taiwan na sa cable. nanonood ako dahil maganda ang shots ng asian directors. ideas, ideas.

sana masimulan ko na siryosohin ang pagko-conceptualize ng matindi pagdating sa mga photoshoots. yung tipong magsusulat ako ng story board and all. not necessarily big pero sana maging parang pinaghandaan na production.

nandiyan naman ang tulad kong artsy fartsy friends na willing tumulong eh, hehe.

***

magre-release na ng debut album ang sleepwalk circus. pupunta kami. ito yata ang most anticipated album ko after lumabas ng franco. i heard tutugtog din dun ang udd. gusto ko ulit sila mapanood, kaya hindi talaga dapat palampasin.

one thing i've realised, up dharma down is still on top of the musical food chain. ibang klase lang talaga.

***

one of the random chats with a college friend. tama siguro siya, the first step is always the hardest.

destination norte: 232 days and counting

2010-02-18T20:39:00.001-08:00

uyyy!!! seat sale sa cebu pac. nagkaron tuloy ako ng future gastos. isang birthday trip. bale sa ilocos ako magse-celebrate nitong taon with a few friends of mine.

nakapunta na ko dun 3 years ago pero gusto ko pumasyal ulit. sana magkaron kami ng maraming oras para makapag-beach ng husto sa blue lagoon.

look ma, i'm on tv!

2010-02-13T18:35:00.000-08:00

uy! uy! bibo nanaman ako kase nasa isang late night show nanaman ako, hahahaha. pero this time mas mahaba haba ng konti ang papel ko kahit pa bulol bulol, pweh.

hey it's feb 13!!!

2010-02-12T07:39:00.000-08:00

halos 1 year na pala ito. my first solo trip for last year.

nothing about valentines, 'twas about saving me. yes. nabuhayan ako ng husto after taking that 2 week vacation and making the most out of it. balak ko pagisipan nun kung gusto ko pa ang trabaho ko pero iba ang nangyari.

1 big leap and the rest was history.

actually kahit ngayon parang umaayaw pa rin ako sa day job ko. still swimming in the same old crap, nangyari lang is nagkaron ako ng diversion at outlet para sa mga negative energy na iniipon ko tuwing weekdays.

***

malaking malaking pasasalamat talaga dun sa estranghero na nagmulat sa kin. nakakatawa isipin kase parang sa pelikula lang nangyayari yung ganon, pero totoo. asan na kaya yun? hindi ko pa rin napapasalamatan kahit minsan for helping me twice.

kesohan: hands down - dbc

2010-02-11T07:08:00.000-08:00

dahil balentaym at ito yung pinakamagandang version na nakita ko. pangalawa yung acoustic na gamit niya yung guild guitar.

Breathe in for luck.
Breathe in so deep.
This air is blessed, you share with me.
This night is wild, so calm and dull.
These hearts, they race, from self-control.
Your legs are smooth, as they graze mine.
We're doing fine.
We're doing nothing at all.

My hopes are so high that your kiss might kill me.
So won't you kill me?
So I die happy.
My heart is yours to fill or burst,
to break or bury, or wear as jewelry.
Whichever you prefer.

The words are hushed, "let's not get busted."
Just lay entwined here, undiscovered.
Safe in here from all the stupid questions.
"Hey did you get some?"
Man that is so dumb.
Stay quiet, stay near, stay close, they can't hear.
So we can get some.

My hopes are so high that your kiss might kill me.
So won't you kill me?
So I die happy.
My heart is yours to fill or burst,
to break or bury, or wear as jewelry.
Whichever you prefer.

Hands down this is the best day I can ever remember.
Always remember the sound of the stereo.
The dim of the soft lights.
The scent of your hair, that you twirled in your fingers.
And the time on the clock, when we realized "It's so late!"
And this walk that we share together.
The streets were wet, and the gate was locked,
So I jumped it, and let you in.
And you stood at the door, with your hands on my waist.
And you kissed me like you meant it.
And I knew...that you meant it.

unique

2010-02-07T23:51:00.000-08:00

ako lang naman yata yung turistang pumunta ng bohol na hindi nakita ang chocolate hills.

ako rin lang ang nag-stay ng ilang araw sa cebu city pero hindi nasilayan ang magellan's cross.

at eto pa ako rin lang ang turistang pumunta sa dumaguete at nag-stay ng apat na araw pero hindi nakatikim ng kanilang sans rival.

nung nasa zambales, ako rin lang ang bumili ng pasalubong na pastillas na nakasulat sa pakete "made in laguna".

ako lang yun! ako lang.

best before expired

2010-01-31T21:59:00.001-08:00

pandas ice cream serves the famous fried ice cream of dumaguete. gawa sa soya beans kaya mabuti sa katawan. lalo na sa muscles.

looong and winding road to the happy beach

2010-01-30T19:32:00.000-08:00

tulad nung puno, loner din ako minsan... ayun ako o!!

tulapis sanctuary ang pinaka tahimik na beach na nakita ko. sa sobrang tahimik nasa pampang lang ang mga isda. nagkalat lang din sa paligid ang mga talangkang kulay orange.

eto naman ang salagdoong beach. ang linaaaaaaaw!!!

are you having fun yet?

2010-01-28T17:45:00.000-08:00

kung hindi pa, biyahe na!!! mura na lang ang eroplano ngayon. comparable sa presyo ng bus trips.

this year medyo lie-low muna ako sa biyahe. kelangan magipon para sa bagong pana (d90 perhaps). less biyahe pero hindi ibig sabihin less fun. next trip ko is calaguas, ang pinakamatunog na beach mula sa mga kakilala kong adik adik sa dagat.

bukod jan balak ko rin this year na akyatin ang mt. pulag, bumalik sa batad, at magtampisaw sa nagsasa cove.

me and jose doing the 500 peso ninoy pose

2010-01-27T07:45:00.000-08:00

iyan ang kakaibang rebulto ni rizal. sa siquijor lang yang katangi-tanging statwa na naka pang mr pogi pose si jose rizal.

leap of faith

2010-01-26T18:18:00.000-08:00

hindi ako marunong lumangoy... pero ginawa ko ito. hindi ko alam kung pano babagsak at hindi ko alam kung pano ako aahon. wala akong clue kung gano ka lalim ang tubig. todong lakasan lang ng loob.

parang decision making lang sa buhay buhay. hindi mo alam kung ano ang mangyayari pero alam mo ang pwedeng mangyari. at wala kang mapapala kung hindi mo susubukan.

cameo

2010-01-20T07:37:00.000-08:00

some stupid long haired kid was on a late night tv show.
here's the screen cap.
see...

this was from our cebu trip.

to the south and back

2010-01-19T06:12:00.001-08:00

last weekend was an epic trip!

natututo na ko mag "pack light".
1 bag.
3 board shorts.
6 shirts.
1 snorkel.
1 small bag ng toiletries.
1 digicam.
5 underwear.
1 sarong (sarong ba yung malaking tela na manipis?).
madaming plastic bags for water proofing purposes.
at enough cash.

solb na.

immortal

2010-01-12T08:10:00.000-08:00

dahil isa akong globe prepaid user susulitin ko ang kanilang mga promo. instead of the usual unlitxt80 na ginagawa ko dati mukhang mapapalipat ako sa bago nilang pauso. immortal. oo, hindi na siya bago. lagi lang ako huli sa balita.

mag load lang ako ng 35 pesos (immortal 10 + immortal 15) limang beses sa isang linggo makakaipon na ko ng sapat na halaga na kelangan ko sa pagse-cellphone. daig pa nito ang post-paid plan 500 at make-carry over pa rin ang mga balanse ko hangga't hindi ko ito nagagastos.

merry christmas everyone!!!

2009-12-24T19:57:00.000-08:00

after the family dinner we spent ours at the neighbors lawn.
pasta. variations of cheese. ham. white and red wine. more variations of cheese. liempo. and red horse beer.

and...
WORLD MUSIC!!!
such fun.

'hope you were happy as well.

happy holidays!!!

12/17

2009-12-17T08:08:00.000-08:00

papahiramin daw ako ni mama ng pera para mag-aral.
yay.
sana may slot pa.
minsan lang 'to.

happy weekend

2009-12-13T07:49:00.000-08:00

hindi na matutuloy yung binabalak kong christmas get away papuntang la union. sayang. nagkaron kase ng pagbabago sa sched tapos yung inaasahan ko pang datung nagkaron ng problema. hindi ko pa rin natatanggap, 3 days late na.

waaaa!!! pera ko!!!

kahapon kami bumalik sa bukid para magpapasko. ang saya kase kilala pa nila ako. sarap lang ng feeling. babalik kami by feb. sana with more friends pa para mas masaya at mas maraming ambagan.

muntik na masayang ang sunday ko. buti na lang luluwas ang kapitbahay papuntang maynila kaya naki-hitch ako. trip trip lang. lakad mag-isa sa kung saan ako dalhin ng paa ko. nung nakaranas ng pagod uwi agad.

rtr09

2009-12-07T06:56:00.000-08:00

yesterday was a good day.

took my camera and a walk around lens to the mrt for a feel good day. a couple of friends tagged along and some were already there.

rtr09 kahapon, a very significant event for me. kung tatanungin bakit? well, it was somehow my gateway to know people from the opm music scene.

instead na mag-stay sa isang lugar, nag-decide kami na mag station-hop. i was willing, gusto ko rin kase makarinig ng bagong mga tunog. discovered a couple of bands which i plan to buy a cd of.

i so enjoyed the artists that i rarely see live.
ang bandang shirley, radioactive sago project, juan pablo dream, sleepwalk circus (WIN!) and playphonics to name a couple...

but we missed all the good bands at shaw.
over crowded kase.

direction

2009-12-02T06:45:00.000-08:00

there will always be more to life than what we have/are right now. our hands were made to touch. and to hold. to touch lives and hold back others tears.

2009 has been sooooooooooooooo good to me.

december's here, less than 30 days to celebrate the good ol' things.
thank you so much for the memories.

told myself 6 years ago that i'll be who i wanna be by the age of 28. far from par but i'm in the right direction, i guess. now i have less than a year to catch up, let's see what comes up.

the wonder years

2009-12-01T21:56:00.000-08:00

Growing up happens in a heartbeat. One day you're in diapers, the next day you're gone. But the memories of childhood stay with you for the long haul. I remember a place, a town, a house, like a lot of houses. A yard like a lot of other yards. On a street like a lot of other streets. And the thing is, after all these years, I still look back...with wonder.

escape

2009-12-01T08:12:00.000-08:00

sana merong extra money by dec 19-20. balak ko tumakas. sumakay ng bus. papuntang la union. at magwi-weekend dun. gusto ko sana soloista ulit ako.

what now?

2009-11-24T06:55:00.000-08:00

sabi ni kamahalan meron akong dalawang choice sa buhay, (1) to leave or (2) to continue eating shit. mahirap daw para sa kin ang choice number 1 so continue eating shit na lang. galingan ko daw.

looks like it's the end of the road.

kung magtitiis akong sikmurain ang choice number 2 wala na rin pala akong pupuntahan. hindi ako pinayagan lumipat sa lugar kung saan mas epektibo ako. mahirap rin naman umasa sa taong matindi ang determinasyon umangat at any cost. mga ponsyo pilato kapag sisihan.

choice number one is the more logical option. it's just a matter of timing and proper preparation.

halos naging rant post na ito... medyo nadismaya lang ako sa kwentong binahagi ni "secret agent" sa kin. alam kong di malayong maging biktima ako ng power tripping pero netong dumating na at direksyon ng buhay ko ang pinaguusapan iba talaga ang dating.

it is possible!

2009-11-16T07:41:00.000-08:00

nung last week of october the good people tapped me once again for a project na dati ay pinapangarap ko lang.

here's me doing a studio shoot for urb@ndub.

one wild dream came true.
possible pala and i'm very thankful.
maybe if i just keep on chasing my dreams and continue working hard maaaring pwede pala talaga.

great moments

2009-11-01T18:10:00.001-08:00

i'm at my 4th day of vacation at naiwan ako dito sa resort. first time dito sa queen city of the south, cebu. medyo may sakit ako. from time to time merong chills, body ache, at kanina lang nagsuka ako. tapos di pa ko maka-jebs ng tama. in short, merong sakit.

tapos eto pa, ubos na damit ko. i'm currently wearing my last pair of clothes. bale dalawang malinis na brip na lang ang hindi ko nagagamit. so, laba laba lang. may two days pang naiiwan kaya kelangan maglinis ng damit.

the good guys went to the market para mamili ng pasalubong. nakisuyo na lang ako. sana may makita silang pagkain at board shorts. ako, nandito sa resort. nagpaiwan. may sakit nga kase.

nanghiram ng laptop para mag online.

wheeew, sarap ng view. beach front. nakakapagtaka lang dahil ito lang yata ang beach na walang hangin. oh, i'm typing withou thinking. ganito naman yata talaga gusto kong mangyari. random. sana ganito na lang ang buhay. kung ano ano lang pero lahat ng bagay masaya.

kahapon pala naranasan ko yung longest boat ride ko. from malapascua to bantayan. around two hours travel time. mainit, nakakangawit at nakaka-dehydrate. dun nga yata ako nagkasakit. kahit ganon iyon pa rin ang naging best boat ride ko ever. as in ever. parang nakatingin lang ako sa horizon, nakikinig ng ipod. umaandar. napaka-careless, walang pakialam kung ano man ang nangyayari back ~~home~~ at hell (office).

"a new tattoo" is now my favorite song. again.

steady and easy

2009-10-27T07:33:00.000-07:00

if it wasn't for the bull crap load that my day job is dumping on me i'd probably be living the finest days of my life. and at the same time if it wasn't for the bull crap load that my day job is dumping on me i'd probably won't be conscious enough to see how beautiful can life be outside the four corners of hell (aka office).

going back to upd

2009-10-23T09:51:00.000-07:00

tomorrows a shoot. location: up diliman. i'm so not in the mood. my creative juices are so bland right now. maybe i'll just try to experiment. i'm telling myself to use the lens i rarely touch... and shoot everything at 200mm or 135mm, at least.

here's wishing to get good results...
or learning a thing or two at least.

tomorrow

2009-10-22T10:01:00.001-07:00

i'm gonna write something.
i promise.

ccc anniversary

2009-10-10T21:48:00.000-07:00

kimberly is one of my favorite models na nakasama ko na. she has this perfect skin tone na kahit flash, natural or reflected light ang gamit, it always glows in a pleasant way.

last week was ccc's 1st anniversary. shempre masaya, knowing a lot of new people. bagong friends. happy to know that the group will last this long. and now growing fast. thanks to the people who were willingly helping through the past year.

para sa kin, anak itong ccc. one of the very few achievements na nagawa ko within the decade. yes, proud ako. from a humble beginning of 16 core members. actually i was just looking for 2 or 3 buddies to shoot with back then, marami na nga yung 16 na yun eh. surprisingly naging isang official group na to ngayon with a little over 200 members. keep 'em coming guys.

btw, i'm thinking of putting up a studio. nagiisip lang ha. i'm supported by the whole family with this idea. hmmm.

aftermath

2009-10-01T09:16:00.000-07:00

ang iniwan ni ondoy ay masamang alaala. sa ganitong panahon tsaka lumalabas ang ugali ng mabubuting mga pinoy. tulong tulong, bigayan at handang isipin ang ibang nangangailangan bago ang sarili.

walang tigil ang buhos ng relief goods sa mga tanggapan at walang tigil din ang dating ng mga taong gusto tumulong. walang nagrereklamo na nahihirapan. lahat iisa ang iniisip, ang kabutihan ng mga nangangailangan.

kung ganito na rin lang sana ang ugali nating lahat kahit walang sakuna na nangyayari.

in the mood for love

2009-09-24T23:40:00.001-07:00

That era has passed. Nothing that belonged to it exists any more. He remembers those vanished years. As though looking through a dusty window pane, the past is something he could see, but not touch. And everything he sees is blurred and indistinct.

-w.k.w.

yehey moments!!!

2009-09-21T01:31:00.000-07:00

weeee! pang southeast asia na ang powers ko.
nasa junkonline.net ang ilan sa mga kuha ko.
makikita sila dito tsaka dito.

stroBEAST

2009-09-17T09:24:00.000-07:00

sb600 number 2 is here. excited na ko mag shoot. gusto kong i-try kung yung mga theories na nabuo sa utak ko nitong huling mga araw ay posible. sa monday natin malalaman.

tayhua = hassle.

2nd time ko bumili ng rf trigger sa store na to at tulad nung 1st time yung pinadala nilang unit defective. 10 months warranty? ok. so pwede naman pala palitan. yun nga lang ang layo ng dasma sa binondo kaya hassle talaga.

freedom

2009-09-15T08:06:00.000-07:00

guess what? i was actually trying to write something like this last 9/9/9. draft title says "awesome weekend part 2" but was never continued. 1st sentence says "this weekend is a voice from God". nothing follows.

tomorrow or the next day might be my last day at the office and i'm cool with it. this came to thought two mondays ago. everything was so vivid. alam ko na gusto ko at alam ko na kung san dapat ako tumungo. maganda ang intensyon at dapat lang haluan ng gawa.

ahhhh. i'm typing riddles...

anyway, i got my first paycheck from photography. gagastusin ko to sa birthday ko. gonna try to do something i've always wanted. and no, hindi na ito yung 2 seater plane ride to pinatubo.

lost

2009-09-13T17:34:00.000-07:00

is it just me or meron ba talagang phenomenon ang carriedo station ng lrt? for the nth time, tuwing bumababa ako sa istasyon na yon na di-disorient ako pagdating sa baba. at nitong sabado muntik na kong maligaw ng tuluyan. after landing the stairs i went to the wrong direction. at halos 6pm na ng gabi iyon, madilim na at delikado. after walking a few meters i realized na mali ang pinupuntahan ko so decided to go back to where i came from. and all of a sudden somebody grabbed my arm. biglang "short time, 200 lang o", wtf skeleton woman na mukang drug addict!!! and there were more coming. like zombies. with bloodshot eyes. they scared the hell out of me. it was like raccoon city. naglakad ako papabalik sa pinanggalingan ko ng pinakamabilis, with both my hands in my pocket to make sure that my wallet, money and phone was still with me. and at last, isetann.

wonderful weekend

2009-09-06T09:39:00.000-07:00

saturday:

natupad ang isa sa aking mga major pangaraps. oh i'm a happy boy. spent the whole day shooting rock stars. i was hired to do this project. wow! thank you very, very much dear Lord God.

bawal mag-upload ng pictures. pag lumabas na tsaka pwede kaya itong behind the scene na lang muna.

bale apat na bands ang kinuhanan ko the whole day.

subscapboys was sponsored by royal elastics, ganda ng shirts at sapatos dito tho' medyo pricey. did the shoot in their high school alma mater.

afternoon, did a studio shoot with s@lamin & dec ave. happy output.

finally, at around 6:30pm diretso ng trinoma. sw!tch naman at team manila's store. ang gaganda ng tshirt dun!

so that was my greatest saturday in a long time.

itutuloy...

bright rainy day

2009-09-04T08:49:00.000-07:00

i am happy and glad at the same time. thank You for all the blessings. La vita è bella. it's almost perfect except for about ten hours each of mondays through fridays. see you around good fellas.

gracey and paul

2009-09-03T08:22:00.000-07:00

this was supposed to be "so close" inspired. i'm not sure what happened.

thank you to gracey and paul for traveling all the way from paranaque para makapag-shoot.

you two were my saviors.

***

ironic, sabi ko lang sa sarili ko last post "get a life" but then i realize na i'm having the time of my life (except for about 10 hours from mondays through fridays). i keep reminding my self of the saying "masaya ang buhay kaya mabuhay ka ng masaya".

cable tv

2009-09-02T08:19:00.000-07:00

didn't change my lifestyle...
hah! three words for me.

get.
a.
life.

[edit]

may buhay na ko...
maybe for a night or so.
kapitan sino is sitting by my bed.
haha.
na-stuck ako sa page 22.

[/edit]

hehe

2009-09-01T06:15:00.000-07:00

here's one good internet meme, www.facebuko.com. a facebook spoof. at hindi ako sure pero posible na ang gumawa nito ay yung gumawa din kay legendary chona of the early 2000's. andun sila ni armando sa friends list eh.

boom!!!

2009-08-28T08:55:00.000-07:00

here's switch at the sonicboom 3rd year anniversary.

first time ko maging official photographer para sa isang gig. and luckily it was one of my favorite yearly events. aside from enjoying the whole show bonus na yung nakapasok ako ng libre sa loob with access to anywhere i want. at binigyan pa ko ng 500 pesos na honorarium before going home. weeee. may pang kain kami after.

thanks to the production for inviting me.

in times of pain

2009-08-18T07:25:00.000-07:00

a close photographer friend of mine is diagnosed with both leukemia and lymphoma. for starters parehong cancer yan.

kahapon pa niya sinabi sa kin via ym pero inisip ko na joke lang yun. sana joke lang nga talaga. pero iba yung dating nung sinabi niyang "kuya may sasabihin ako", alam ko nang merong hindi tama. at ayun na nga. kung hindi ko pa rin nakikita yung shoot for a cause event para sa kanya hanggang ngayon hindi pa rin ako maniniwala.

nakakaiyak pag parati ko naaalala yung sabi niya sa kin na "hindi ko na kase alam kung hanggang kelan na lang ako eh".

dasal na lang talaga, wala na kong ibang magagawa.

at para sa kanya, she needs to stay strong. meron pang photoworld 2010 (we were at photoworld 2009) at marami pang susunod na photoworld tayong pupuntahan. kung pupunta sa quiapo at para mamili nga accessories dapat ikaw pa rin alalay ko.
basta jan ka lang.

aj's christening

2009-08-17T07:11:00.000-07:00

eto ang bago kong inaanak, si aj.

the 1st born of joseph, my college barkada. this is my 3rd inaanak. tatatlo pa lang pero nadadamihan na ko. kuripot pa naman ako. anyways, sino nga ba naman makaka-resist sa shining eyes ng batang ito. kaya ayun humingi ako ng pulang envelope, nilagyan ang loob ng pera at ibinigay sa aking kumpare.

at eto...

napaka-rare na mapagsasama mo kaming lima ng ganyan ngayon. last time yata nung reunion namin 3 years ago pa.

everytime na magkita-kita kami paulit ulit naming inuulit ang mga kwentong matagal na naming pinagkukwentuhan. at sa tuwing pinapaulit-ulit namin ang mga kwentong paulit ulit nanaming kinukwento nagtatawanan pa rin kami, walang mintis.

at sa aming lima parang ako lang yata ang hindi tumanda (motto kong bago: "growing old is optional"). tingnan mo lahat sila pang tatay na ang mga tiyan at ang mga suot.

sb3 + sportsfest

2009-08-16T06:50:00.000-07:00

6 days to go before the baddest rock show in this side of the country. s0nicb0om 3rd anniversary na. in 2007 there were 12 artists including singapores "plain sunset". in 2008 there were 16 with london's "fire fall down" and singapore's "west grand boulevard". this year mas panalo, 21 bands and 2 stages in a single room. with foreign guests ulit at ang pagbabalik ng SATI. and i was even invited by the staff to shoot for this event, swerte. i'd be happy kung papasukin nila ako ng maaga sa venue at sana libre na lang, hehe. anyways, kahit ano pa yan enjoy pa rin. rak en rol lang mga kapatid.

***

here's a picture of us playing our first ever frisbee game. ayun ako na may hawak ng frisbee. fun fun game. parang netball (australian basketball na walang backboard), rugby, football at soccer na pinagsama minus the physicality (may ganitong word ba?). non-contact sport kaya medyo safe laruin kahit na magkahalong boys and girls ang players.

we had two matches. yung 1st dinaya kami haha!!! we were going against a team with 4 or 5 philippine frisbee team players. boo!!! sa 2nd we won with a score 7-1. 3rd place kami over-all (aapat lang ang teams).

conquer!!!

kulelat kami sa buong sportsfest. haha. ang tanging game na na-dominate namin ay dr. quack quack.
hmmm.

farmtown is out

2009-08-12T19:41:00.000-07:00

FFS (friends for sale) is in. mabisang pamatay oras. basically a game of greed. revolves around the win some-lose some equation and the goal is to win some and get more. three things are required: (1)popularity, (2)strategy, and (3)generous amount of internet time.

project walk-run-walk

2009-08-11T08:59:00.001-07:00

for a change i started project walk-run-walk yesterday. tingnan natin kung hanggang kelan ako tatagal. simple lang. 5 min walk tapos 5 min times 3. ang sarap pakinggan ng pedicab at taken by cars habang naggaganito.

hello

2009-08-09T08:23:00.000-07:00

i now have tantalizing eyes. nagpagawa ako ng bagong lente ng salamin. siguro naman gaganahan na ko ulit mag-shoot ngayon.

i have 2 new cds added to my collection. the ambassadors' "life goes on" and sugarfree's "mornings and airports".

"life goes on" - the ambassadors best release in 3 albums. tama si judi, bai did rescue the band after struggling for 2 years. somehow i was a witness to that period.

"mornings and airports" - mahirap lagpasan o pantayan man lang yung "tala-arawan" na last release nila. for me that's their best output. kasama nga sa top 5 albums sa collection ko. naiintindihan ko kung bakit. dalawa lang yan, either higitan mo yung personal (personal?) best mo or humanap ka ng ibang daan kung hindi mo kaya. at humanap nga sila ng ibang daan. ebe wrote a handful english songs now which is not so him. weird, sugarfree singing english songs is like watching jim carrey in a starwars movie.