mas madalang na ako mangarap ngayon at mas iniisip ko na ang mga bagay na kaya kong magawa sa present state ng aking pamumuhay. kung dati lagi ko pa nasasabi ang mga bagay katulad ng "dapat by the age of ganito isa na akong ganito".

dalawang bagay. either sumusuko na ko sa pangagarap ko or tanggap ko nang hanggang dito na lang talaga ako at mas magiging mainam kung ang mga bagay na meron ako ang bigyan kong halaga. ume-edad nanaman ba ako? baka nga naman, at mula sa pagiging idealistic ay nagta-transform na ako at nagiging realistic.

ayaw ko pang bumitiw. may mga maliliit na tsamba na nagawa kong gawin at maging ang mga gusto ko. kaya kong panghawakan at ituloy iyon. pero magiging makabuluhan pa ba kung ganon?

***

isip bata. iyan ang madalas na sinasabi tungkol sa kin. kahit pa naiinis ako hindi ko na lang pinapatulan. madalas kong sabihin na boses bata lang ako pero marunong ako magisip, "weh" ang madalas na sagot. ok, sige. matuwa kayo sa iniisip niyo. hindi ko naman kailangan magpaliwanag.

ano ba ang hindi isip bata? kelangan bang parang mala-conficius ang bitaw ng mga salita para kunwari matured? kelangan bang ang mga argumento ay nababalot ng hegelian discourse? na meron pang mga thesis at anti-thesis sa pagpapaliwanag ng mga bagay bagay? isang malaking bull.

hindi porke't kasiyahan at joke time ang parati kong batid ay kasing carefree na ko ng isang puslit. marami akong nagawang mabibigat na desisyon sa buhay ko at naging responsable ako sa kung ano ang kinahinatnan nito. hindi ko tinakasan ang mga mali. at higit sa lahat, sa maraming beses naging responsable ako at hindi ko na kinailangan pasukin ang isang maling bagay para matutunan na mapapahamak ako sa ginawa ko.

hindi ko na maalala ang huling beses na lumapit ako sa mga magulang ko dahil sa kapahamakang nagawa sa sarili. nagkukwento ako sa kanila pero hanggang dun lang iyon. at bagamat may mga desisyon akong medyo di sila sumangayon nung una, sa palagay ko, ngayon ay naiintindihan na nila kung bakit ko tinahak ang mga landas na pinili ko.

hindi ko na kailangan magpaliwanag. basta para sa akin, malasa na yung responsable ako sa sarili ko at may paki ako sa mga nakapaligid sa kin. hindi ko na kailangan magsayang ng effort para lang gumawa ng mga childish remarks kung saan wala naman itong maidudulot na maganda.

***

on the lighter side, marami akong oras para sa sarili ngayon kaya naisipan kong tulungan ang sarili ko.

kunwaring healthy living.

lima hanggang anim na beses sa isang linggo na akong tumatakbo ng layong limang kilometro sa boni high street. dalawang beses sa isang linggo kung ako ay maglaro ng basketball. at dalawa hanggang tatlong beses sa isang linggo ako pumupunta sa metroclub para mag weights training. sa kasalukuyan nasa pang pitong linggo na ko ng running/jogging at ika apat na linggo ng weights training.

tunay yung sabi ng ate ko na 21 days to learn/unlearn something. ibig sabihin nito gawin/iwasan mo sa loob ng 21 na araw ang isang bagay at maipapasok/matatanggal ito sa iyong sistema. effective.

tinuruan din ako ng kuya ko ng isang uri ng diet. high protein, low carbs. mabisang pambawas ng taba sa katawan. na-prove ko na rin. nung ilang buwan lang ay umakyat ang timbang ko sa 180 pounds. ngayon nasa 170 ako. ang pinaka mababang record ko ay nung isang linggo, 166. siguro maintain na lang.

may napapala naman ako. unang una, natuturuan ko ang sarili ko ng istriktong disiplina. pangalawa, nababawasan na yung idle kong oras na dati ay inuubos ko lang sa internet na walang nangyayari. nakakatawa at dumating ang panahon nun na sa sobrang boring ay nababagalan na ko sa paghihintay ng baong updates sa fb wall at twitter feeds ko. how lame. pangatlo benefit ay mas masiglang katawan. oo, nangangarap na ko ngayon magkaron ng katawang pangromansa, hehe.